-ég er oft spurður að því hvernig það er að vera pabbi, hvernig það gangi og hvernig stelpunni heilsist... þetta virðast vera auðveldar spurningar í fyrstu: perlu rós heilsast mjög vel, þetta gengur allt vonum framar o.s.frv. en spurningin, hvernig það er að vera pabbi er aðeins erfiðari... það er náttúrulega það besta sem komið hefur fyrir mig, en hvernig getur maður lýst því þannig að það hljómi virkilega eins og manni líði??? það er það yndislegasta sem ég geri, að horfa á dóttur mína stækka meira og meira með hverjum deginum og að sjá svipinn á henni verða meðvitaðri og meðvitaðri... hún er farinn að átta sig svo vel á umhverfinu að það er í raun ótrúlegt.. löngu farin að geta staðið með smá hjálp og löngu farin að hjala við okkur hin... en það ótrúlegasta við þetta allt saman er að þegar drífa fer með perlu rós í burtu yfir helgi (eins og hún gerði um síðustu helgi) þá sér mar svo vel dagsmuninn á henni... hún stækkar svo ört og er alltaf að læra e-ð nýtt... ég hefði ekki getað trúað því hvað þetta væri yndislegt, og ráðlegg öllum sem spyrja mig hvort þetta sé þess virði, að þetta sé það sem lífið eigi að snúast um, að eignast afkvæmi sem mar ber ábyrgð á og elur upp af fullri samvisku... það er ekki til hlutur í heiminum sem er eins gefandi... þó svo að perla rós sé án efa ein sú mesta frekja sem til er og að hún sé með eindæmum atygglissjúk, þá skiptir það engu máli, því að þegar mar tekur hana upp og gefur henni smá atyggli, eða gefur henni eftir það sem hún er að frekjast, þá kemur hún alltaf með sætasta bros sem til er og þó svo ég viti að það er ekki hollt að spilla barni, þá finnst mér þetta réttlætt með stóra brosinu hennar :) betra gæti mér ekki liðið...